به گزارش فرکانس؛ بانک مرکزی با تصویب شیوهنامه پذیرش صندوقهای درآمد ثابت ارزی، گام تازهای برای جذب ارزهای در اختیار مردم برداشته است. بر اساس این سازوکار، دارندگان ارز میتوانند منابع خود را در صندوقهای ارزی سرمایهگذاری کرده و متناسب با عملکرد صندوق، سود ارزی دریافت کنند. هدف اعلامی این طرح، هدایت ارزهای راکد به سمت فعالیتهای مولد و تأمین مالی بخشهای ارزآور اقتصاد عنوان شده است.
با این حال، بررسی تجربههای گذشته نشان میدهد که موفقیت چنین طرحهایی بیش از آنکه به نرخ سود وابسته باشد، به سطح اعتماد عمومی گره خورده است. در سالهای گذشته نیز ابزارهایی مانند سپردههای ارزی بانکی با هدف جذب ارزهای خانگی اجرا شد، اما در برخی مقاطع زمانی، نحوه بازپرداخت سپردهها و محدودیتهای ایجاد شده باعث شد بخشی از اعتماد سپردهگذاران آسیب ببیند.
به همین دلیل، مهمترین پرسش امروز نه درباره اصل تشکیل صندوقهای ارزی، بلکه درباره جزئیات اجرایی آنهاست. سرمایهگذاران میخواهند بدانند اصل سرمایه و سود صندوق دقیقاً به چه شکل تضمین میشود، در زمان ابطال واحدها ارز چگونه پرداخت خواهد شد، متولی نگهداری داراییهای ارزی چه نهادی است و در صورت بروز نوسانات یا شرایط خاص اقتصادی چه سازوکاری برای حفاظت از حقوق سرمایهگذاران در نظر گرفته شده است.
کارشناسان معتقدند اگر چارچوبهای اجرایی، نحوه تضمین بازپرداخت ارزی و سازوکار نظارتی این صندوقها بهصورت شفاف و قابل اتکا تشریح شود، این ابزار میتواند بخشی از ارزهای خارج از شبکه رسمی را جذب کند. در مقابل، هرگونه ابهام در فرآیند بازپرداخت یا نحوه دسترسی سرمایهگذاران به ارز خود، ممکن است استقبال عمومی از این ابزار جدید را با چالش مواجه کند.
از این رو به نظر میرسد در شرایط فعلی، انتشار جزئیات کامل شیوه فعالیت صندوقها و شفافسازی درباره نحوه بازپرداخت اصل سرمایه و سود، مهمترین مطالبه فعالان اقتصادی و سرمایهگذاران از سیاستگذار پولی کشور باشد.