به گزارش فرکانس، پتروشیمی امیرکبیر تحت مدیریت حسام خوشبینفر در شرایطی قرار دارد که عملکرد عملیاتی شرکت با افت قابلتوجهی مواجه شده است. بر اساس آمار مورد بررسی، در چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵، تناژ تولید ۸۰ درصد و تناژ فروش ۷۰ درصد کاهش یافته و فروش ریالی نیز با افت ۳۴ درصدی از ۱۶ […]
به گزارش فرکانس، پتروشیمی امیرکبیر تحت مدیریت حسام خوشبینفر در شرایطی قرار دارد که عملکرد عملیاتی شرکت با افت قابلتوجهی مواجه شده است. بر اساس آمار مورد بررسی، در چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵، تناژ تولید ۸۰ درصد و تناژ فروش ۷۰ درصد کاهش یافته و فروش ریالی نیز با افت ۳۴ درصدی از ۱۶ هزار و ۷۷۸ میلیارد تومان به ۱۱ هزار و ۳۱ میلیارد تومان رسیده است. همزمان، آسیب به واحد بوتادین (BD) و مخازن ذخیره آن، فشار مضاعفی بر ظرفیت تولید شرکت وارد کرده و بازسازی این بخشها به منابع قابلتوجهی نیاز دارد.
با این حال، در همین شرایط بودجه مسئولیت اجتماعی پتروشیمی امیرکبیر از ۱۰۰ میلیارد تومان به ۲۰۰ میلیارد تومان افزایش یافته؛ یعنی ۱۰۰ درصد رشد. اصل مسئولیت اجتماعی قابل انکار نیست، اما پرسش اصلی درباره اولویتبندی منابع است. وقتی تناژ تولید ۸۰ درصد و تناژ فروش ۷۰ درصد افت کرده، آیا منطقی نیست منابع شرکت در وهله نخست صرف بازسازی زیرساختهای آسیبدیده، احیای ظرفیت تولید و بازگرداندن شرکت به مدار عملیاتی شود؟ افزایش دوبرابری این بودجه در چنین مقطعی، طبیعتاً این سؤال را برای سهامداران ایجاد میکند که منابع شرکت دقیقاً با چه اولویتی تخصیص پیدا میکنند.
اکنون پرسش جدی سهامداران از مدیریت پتروشیمی امیرکبیر و حسام خوشبینفر این است: اولویت امروز شرکت بازگرداندن تولید است یا افزایش هزینههای جانبی؟ شرکتی که با افت ۸۰ درصدی تولید و ۷۰ درصدی فروش مواجه شده و همزمان نیازمند بازسازی زیرساختهای آسیبدیده است، باید درباره افزایش ۱۰۰ درصدی بودجه مسئولیت اجتماعی توضیح روشنی ارائه کند. سهامداران حق دارند بدانند در شرایطی که تولید سقوط کرده، چرا برخی هزینهها دو برابر شدهاند؟