به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک به نقل از ایبنا، نسبت پول به شبهپول که در پایان سال ۱۴۰۰ حدود ۲۵.۷ درصد بود، در سال ۱۴۰۱ به ۳۴.۶ درصد افزایش یافت و پس از آن نیز در محدودهای نزدیک به ۳۵ درصد باقی ماند.
این نسبت در پایان سال ۱۴۰۲ حدود ۳۲.۱ درصد، در سال ۱۴۰۳ نزدیک به ۳۴.۹ درصد و در پایان سال ۱۴۰۴ حدود ۳۴.۵ درصد ثبت شده است. آخرین داده موجود نیز نشان میدهد این شاخص در اردیبهشت ۱۴۰۵ به حدود ۳۴.۸ درصد رسیده است.
این ارقام از یک روند صعودی پیوسته حکایت نمیکند، اما نشان میدهد پس از جهش سال ۱۴۰۱، سهم منابع کاملاً نقدشونده در سطحی بالا تثبیت شده است.
پول و شبهپول چه تفاوتی دارند؟
در ادبیات پولی، «پول» شامل اسکناس و مسکوک در دست مردم و سپردههای دیداری است؛ منابعی که صاحب آنها میتواند تقریباً بدون محدودیت و در هر لحظه خرج یا منتقل کند.
در مقابل، «شبهپول» شامل سپردههایی است که نقدشوندگی کمتری دارند؛ مانند سپردههای پسانداز و مدتدار. این منابع معمولاً سود دریافت میکنند، اما دسترسی فوری به آنها ممکن است با محدودیت یا کاهش سود همراه باشد.
هرچه نسبت پول به شبهپول افزایش یابد، بخش بزرگتری از نقدینگی در قالب منابع آماده پرداخت و انتقال نگهداری میشود. این وضعیت لزوماً به معنای خروج پول از بانک نیست؛ سپرده دیداری نیز همچنان در ترازنامه بانک قرار دارد. تفاوت در این است که ماندگاری این منابع کمتر است و صاحب حساب میتواند در زمانی کوتاه آنها را جابهجا کند.
رشد پول از شبهپول جلو افتاد
آمارهای نقطهبهنقطه اردیبهشت ۱۴۰۵ نیز از افزایش سرعت رشد بخش نقدشونده نقدینگی حکایت دارد. در این مقطع، حجم پول نسبت به ماه مشابه سال قبل حدود ۶۶.۸ درصد افزایش یافته است.
در همین مدت، رشد شبهپول حدود ۵۱.۹ درصد و رشد کل نقدینگی ۵۵.۵ درصد بوده است. بنابراین، پول با سرعتی بیشتر از شبهپول و کل نقدینگی رشد کرده است.
