به گزارش فرکانس، گزارش مالی حسابرسی نشده پالایش نفت تبریز در سال ۱۴۰۴، با ارقام پرزرقوبرق رشد سود خالص، تصویری از شکوفایی این غول پتروشیمی را ترسیم میکند. یکی از تکاندهندهترین بخشهای این گزارش، افت شدید بازدهی داراییهاست. نسبت فروش به داراییها با سقوطی کمسابقه از ۵۰۱ درصد به ۳۵۹ درصد رسیده است. این رقم نشاندهنده یک زنگ خطر جدی است؛ پالایش نفت تبریز اکنون با هر واحد دارایی، بسیار کمتر از سال گذشته توانسته است فروش ایجاد کند. این یعنی داراییهای عظیم شرکت، در حال حاضر بخشی از کارایی خود را از دست دادهاند و مدیریت نتوانسته است مانند گذشته از ظرفیتهای موجود برای تولید ثروت بهینه استفاده کند.
بحران بدهی؛ جهش ۱۰۳۵ درصدی در پیشدریافتها!
در حالی که سود خالص با رشد ۱۵۲ درصدی به ۲۵ هزار و ۱۳۸ میلیارد تومان رسیده، اما ساختار مالی شرکت در حال تغییر جهت به سمت «ریسک بالا» است. نسبت بدهی به حقوق مالکانه از ۴۸ درصد به ۶۳ درصد رشد کرده و نسبت بدهی به دارایی کلی نیز از ۳۵ درصد به ۳۹ درصد رسیده است.
اما آنچه این وضعیت را از یک رشد عادی به یک «بحران ساختاری» تبدیل میکند، ریشه این بدهیهاست. این افزایش بدهیها عمدتاً ناشی از رشد سهمگین و نگرانکننده ۱۰۳۵ درصدی در «پیشدریافتهای شرکت» است. این جهش چهار رقمی در پیشدریافتها، نشاندهنده آشفتگی در مدیریت نقدینگی و چرخه مالی شرکت است. علاوه بر این، افزایش نسبت بدهی بلندمدت به دارایی ثابت از ۱۸ درصد به ۳۰ درصد، نشان میدهد که شرکت در حال وام گرفتن برای پوشش شکافهای مالی خود است.