به گزارش فرکانس؛ تصمیم برای قطع یا محدود کردن سهمیه بنزین خودروهای قدیمیتر از سال ۱۳۸۵، در حالی مطرح شده که بخش قابلتوجهی از این خودروها متعلق به خانوارهایی است که توان خرید خودروی جدید را ندارند.
اصل هدفگذاری برای کاهش مصرف بنزین و خروج خودروهای فرسوده قابل دفاع است؛ اما مسئله اینجاست که آیا حذف سهمیه بدون فراهم کردن امکان نوسازی، واقعاً مصرف سوخت را کاهش میدهد؟
خودروهای قدیمی معمولاً مصرف و آلایندگی بیشتری دارند، اما صرف سال ساخت نمیتواند معیار دقیقی برای تشخیص میزان مصرف باشد. ممکن است یک خودروی قدیمی کمکارکرد باشد و در مقابل، خودرویی جدیدتر مصرف بالاتری داشته باشد.
از سوی دیگر، این سیاست میتواند هزینه بیشتری به مالکان خودروهای قدیمی تحمیل کند؛ افرادی که در صورت ناتوانی از خرید خودروی جدید، ناچارند یا هزینه سوخت بیشتری بپردازند یا خودرو را با هزینههای بالاتر تعمیر و نگهداری کنند.
اگر هدف نوسازی ناوگان است، حذف سهمیه باید در کنار تسهیلات واقعی برای اسقاط و جایگزینی خودرو اجرا شود؛ وگرنه ممکن است نتیجه سیاست، نه کاهش مصرف، بلکه افزایش فشار اقتصادی بر صاحبان خودروهای ارزانتر باشد.