
به گزارش فرکانس، بحران فعلی در بخش تولید، تنها محصول ضعف در تکنولوژی یا کمبود مواد اولیه نیست؛ بلکه نتیجه مستقیم اکوسیستم اقتصادی است که در آن، سیاستهای پولی و نظارتی بانک مرکزی، به جای تسهیل جریان سرمایه، به سدی در برابر تولید تبدیل شدهاند.
وقتی ثبات و قابلیت پیشبینی از پارامترهای اصلی تصمیمگیری حذف شود، منطق اقتصادی تنها یک مسیر را نشان میدهد: خروج سرمایه از ریسکهای تولیدی و پناه بردن به بازارهای واسطهگری.
سیاستهایی که سرمایه را از تولید فراری میدهد
سرمایهگذار پیش از هر چیز به ثبات، قابلیت پیشبینی و آزادی عمل نیاز دارد. اما آنچه امروز در اقتصاد ایران مشاهده میشود، ترکیبی از محدودیتهای ارزی، کنترلهای بانکی، مقررات پیچیده مالی و سیاستهای پولی ناکارآمد است.
فعال اقتصادی در چنین محیطی با این پرسش روبهرو میشود: چرا باید درگیر ریسکهای تولید، مالیات، مقررات و محدودیتهای بانکی شود، وقتی بازارهای غیرمولد بازدهی بالاتر و دردسر کمتری دارند؟ پاسخ بازار نیز روشن بوده است؛ کاهش سرمایهگذاری مولد، فرار سرمایه، رشد فعالیتهای واسطهگری و تضعیف بخش واقعی اقتصاد.