به گزارش فرکانس، بازار بینبانکی محلی است که بانکها برای تأمین کسری کوتاهمدت منابع خود از یکدیگر استقراض میکنند و رشد نرخ در این بازار معمولاً به معنای افزایش هزینه تأمین مالی در کل شبکه بانکی است. در چنین شرایطی، بانکها برای جبران این هزینه، تمایل بیشتری به افزایش نرخ سود سپردهها یا محدود کردن اعطای تسهیلات پیدا میکنند.
کارشناسان معتقدند تداوم نرخهای بالا در بازار بینبانکی میتواند به خروج نقدینگی از بازارهای دارایی مانند بورس منجر شود؛ زیرا سپردهگذاری در بانکها جذابتر میشود. از سوی دیگر، افزایش هزینه تأمین مالی برای بنگاهها ممکن است فشار بیشتری بر بخش تولید وارد کند و روند سرمایهگذاری را کندتر سازد.
در مجموع، رسیدن نرخ سود بینبانکی به ۲۴ درصد اگرچه میتواند نشانهای از تلاش برای کنترل تورم و مدیریت نقدینگی باشد، اما در کوتاهمدت احتمالاً اثرات منفی بر بازار سرمایه و جریان تأمین مالی تولید خواهد داشت.
برخی تحلیلگران رشد نرخ سود بینبانکی را نتیجه تداوم سیاستهای پولی نادرست همتی و مدیریت نامتوازن نقدینگی در سالهای اخیر میدانند؛ رویکردی که به تشدید تنگنای مالی در شبکه بانکی انجامیده است.